آنچه رخ داد
شورش‌های خشونت‌آمیز و تخریب اموال در فرانسه پس از آن آغاز شد که در ابتدا به حیث اعتراضات دانشجویی کلید خورده بود. چندین رهبر در اروپا اکنون این ناآرامی‌ها را مستقیماً به سیاست مهاجرتی این قاره پیوند می‌دهند. صدراعظم هنگری Péter Magyar و صدراعظم پولند Donald Tusk هر دو در پلتفرم X با اشاره به این رویدادها، خواهان مقررات سخت‌گیرانه‌تر پناهندگی شده‌اند. این اظهارات به تعقیب یک نشست سران اتحادیه اروپا در بروکسل مطرح می‌شود که در آن رهبران دنمارک و ایتالیا خواستار انتقاد از فیصله اسپانیا مبنی بر دادن حق درخواست اقامت به افراد بدون اسناد شدند؛ توافقی که Emmanuel Macron رئیس‌جمهور فرانسه جلو آن را گرفت.
تحلیل ما
این الگو کاملاً آشناست. به محض اینکه یک کشور اروپایی دچار ناآرامی‌های اجتماعی یا خشونت می‌شود، مهاجرت به عنوان ساده‌ترین توجیه انگشت‌نما می‌گردد. با مقصر دانستن مرزهای باز، سیاستمداران از بررسی مشکلات اجتماعی و ناکامی‌های خود شانه خالی می‌کنند.
بهای این لفاظی‌ها را همواره اروپایی‌های جدید و سویدنی‌های جدید می‌پردازند. وقتی رهبران اروپایی برای بستن مرزها و مظنون قرار دادن افراد سایر کشورها با یکدیگر رقابت می‌کنند، بی‌اعتمادی در سراسر اتحادیه افزایش می‌یابد. به جای صحبت در مورد دلایل اصلی اعتراضات، حق پناهجویی مردم به یک موضوع امنیتی بدل ساخته می‌شود.
این مسئله به نظم ربطی ندارد، بلکه به مصلحت و آسودگی سیاسی وابسته است. رهبرانی مانند Tusk، Meloni و Frederiksen از سرک‌های فرانسه سوءاستفاده می‌کنند تا سیاستی را مشروعیت بخشند که به طور سیستماتیک حقوق افراد در حال فرار را محدود می‌سازد.
توضیح
عوامل جذب (Pull-faktorer) به عواملی در کشور مقصد گفته می‌شود، مانند امکان دریافت اجازه اقامت یا کار، که گمان می‌رود مردم را به رفتن به آنجا تشویق و ترغیب می‌کند.