آنچه رخ داد
کارشناس اقتصاد تجارت، Louise Bringselius، در یک مقاله بحث‌برانگیز که خلاصه‌ای از آن در Dagens Samhälle منتشر شده، ادعا می‌کند که شهروندان در سیستم رفاهی امروزی صرفاً به عنوان هزینه‌هایی که باید محدود شوند، پنداشته می‌شوند. او می‌نویسد هنگامی که نیازهای انسانی در برابر شرایط اقتصادی سنجیده می‌شود، کفه ترازو همیشه به نفع بودجه سنگینی می‌کند. مرور بحث‌های این نشریه همچنین به موضوعات Allmännyttan، مسئله جنگل‌های طبیعی و حضور احزاب سیاسی در مکاتب می‌پردازد.
تحلیل ما
وقتی رفاه اجتماعی بر اساس ماشین‌حساب اداره شود، سویدنی‌های جدید بیشترین ضربه را متحمل می‌شوند. در مباحثات عامه، سویدنی‌های جدید همواره به عنوان یک بار دوش اقتصادی معرفی می‌شوند. اما در واقعیت، این سویدنی‌های جدید هستند که صبح‌ها خانه‌های سالمندان را باز می‌کنند، بخش‌های شفاخانه را پاک‌کاری می‌نمایند و پرسونل بخش عاجل را تأمین می‌کنند.
از این رو، سیاست کاهش بودجه ضربه‌ای دوچندان به همین قشر وارد می‌سازد. سویدنی‌های جدید مجبورند در شرایط کاری نامناسب‌تر و با تقسیم‌اوقات‌های پُر استرس‌تر در بخش صحت و مراقبت زحمت بکشند. هم‌زمان، زمانی که مکاتب و کلینیک‌های صحی در مناطق حومه شهر با کاهش بودجه مواجه می‌شوند، خود آن‌ها و خانواده‌های‌شان از خدمات اجتماعی ضعیف‌تری بهره‌مند می‌گردند.
اکنون وقت آن است که به این مسئله از زاویه دیگری نگریسته شود. این انسان‌ها نیستند که باری بر دوش رفاه اجتماعی باشند؛ بلکه این سیستم بخیلی است که از سرمایه‌گذاری روی کسانی که کشور را به پیش می‌برند امتناع می‌ورزد، و این امر به قیمت آیندهٔ سویدن تمام می‌شود.
توضیح
شرکت‌های Allmännyttan شرکت‌های مسکن متعلق به شاروالی‌ها هستند که باید خانه‌های کرایی مناسب را برای همه باشندگان، صرف نظر از سطح درآمد یا پیشینه آن‌ها، فراهم کنند.