آنچه رخ داد
در یک نامه سرگشاده در Dagens Nyheter، Moa Ledin علیه پیشنهادی که حاضری در مکتب را مبنای نمره‌دهی قرار می‌دهد، استدلال می‌کند. این نوشته پاسخی است به معلمین Fredrik Gunterberg و Sara Philipson که قبلاً چنین شرطی را در این روزنامه مطرح کرده بودند. Ledin معتقد است که الزام حاضری به شاگردان مبتلا به معلولیت‌های عصبی-روانی و بیماری‌های مزمن آسیب شدیدی می‌زند. او تأکید می‌کند که حضور فیزیکی به معنای دانش نیست و مکتب خطر این را ایجاد می‌کند که مسئولیت از محیط‌های غیرقابل دسترس مکتب، به دوش شاگردان آسیب‌پذیر منتقل شود.
تحلیل ما
بحث در مورد الزام حاضری، روند واضحی را در سیاست‌های تعلیمی سویدن نشان می‌دهد. هنگامی که مکتب در تأمین منابع و حمایت ناکام می‌ماند، صاحبان قدرت و اهل نظر غالباً مجازات و کنترل شدیدتر را ترجیح می‌دهند. این امر نه تنها به شاگردان دارای معلولیت آسیب می‌رساند، بلکه بیش از همه سویدنی‌های جدید را متاثر می‌سازد.
در مکاتب کم‌امکانات و مناطق دارای خانه‌های تنگ و مزدحم، بسیاری از نوجوانان با شرایط دشواری در بیرون از صنف درسی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. تبدیل کردن حضور فیزیکی به شرطی برای نمره‌دهی، نه کمبود معلم را برطرف می‌سازد و نه کمبود حمایت را. در عوض، سیستمی ایجاد می‌شود که به شاگردان دارای شرایط ایده‌آل پاداش می‌دهد و کسانی را که از قبل با موانع روبه‌رو هستند، مجازات می‌کند.
مکتب در سویدن باید دانش را ارزیابی کند، نه انضباط حاضری را. وقتی سیاستمداران و صاحب‌نظران حاضری را به یک ابزار فشار تبدیل می‌کنند، ناکامی خود را در ایجاد مکتبی برابر و عادلانه برای همه شاگردان پنهان می‌نمایند.
توضیح
معلولیت‌های عصبی-روانی (NPF) یک اصطلاح کلی برای وضعیت‌هایی مانند adhd و autism است که بر شیوه مدیریت و پردازش معلومات و ادراکات حسی توسط مغز تأثیر می‌گذارند.