آنچه رخ داد
Caroline Mellgren، دانشیار جرم‌شناسی در Malmö universitet، در یک مقاله نظری در Sydsvenskan می‌نویسد که فعالیت‌های پیشگیری از جرایم باید با آزادی زنان سنجیده شود، نه تنها با کاهش جرایم. طبق Nationella trygghetsundersökningen، NTU 2026، نگرانی عمومی از جرایم هم‌گام با کاهش تیراندازی‌ها و خشونت‌های گروهی، کمتر می‌شود. هم‌زمان، تقریباً از هر پنج زن یک نفر و 46 فیصد زنان بین 20–24 ساله می‌گویند که اغلب نگران تجاوز جنسی یا دیگر تعرضات جنسی هستند. Mellgren خاطرنشان می‌کند که از هر دو زن جوان یکی مسیر یا شیوه رفت‌وآمد خود را به دلیل نگرانی تغییر می‌دهد، و تأکید دارد که این محدودیت در مکان‌های عامه یک مشکل جدی برابری جنسیتی است که زیر سایه بحث‌های خشونت گروهی قرار گرفته است.
تحلیل ما
سال‌هاست که امنیت زنان همچون ابزاری در بحث‌های مهاجرت در سویدن به کار گرفته شده است. سیاست‌مداران راست‌گرا سویدنی‌های جدید را مدام به حیث تهدید بزرگ برای آزادی زنان جلوه داده‌اند تا اقدامات سخت‌گیرانه‌تر، زون‌های بازرسی و حرف از بازگشت به وطن را توجیه کنند. اما زمانی که همین سیاست‌مداران به قدرت می‌رسند، منابع تقریباً تنها به تعقیب مجرمان گروهی اختصاص می‌یابد، در حالی که خشونت ساختاری علیه زنان بدون همان بسیج سیاسی رها می‌شود.
هشدار Mellgren نشان می‌دهد زمانی که موضوع امنیت به گروگان یک برنامه ضد مهاجرت گرفته می‌شود، چه پیامدی دارد. واقعیت زندگی روزمره زنان – چه سویدنی‌های جدید باشند و چه سویدنی‌های سابقه – به این معناست که جرأت نکنند با بس به خانه بروند، مجبور به تغییر راه شوند و پیوسته خطرات را در مکان‌های عامه بسنجند. حق گشت‌وگذار آزاد یک مسأله بنیادی آزادی است، نه یک بهانه سیاسی برای مشکوک جلوه دادن مناطق اطراف شهر.
اکنون زمان آن رسیده است که این پرسش متوجه حکومت و حزب حامی‌اش گردد. اگر هدف واقعاً امنیت زنان بود، پس چرا در مورد خشونت جنسی مردان علیه زنان همان جدیت، همان بودجه‌سازی‌ها و همان نشست‌های اضطراری دیده نمی‌شود؟
توضیح
Nationella trygghetsundersökningen (NTU) یک سروی پرسشنامه‌ای منظم از طرف Brottsförebyggande rådet (Brå) است که میزان مواجه شدن مردم با جرم و میزان احساس امنیت آنان را در زندگی روزمره می‌سنجد.