آنچه رخ داد
در کمتر از یک هفته دو نفر در تیراندازی‌ها در جنوب استکهلم کشته شده‌اند. شنبه گذشته زنی در حدود سن ۲۵ سالگی در یک سالون ورزشی در Älvsjö در جریان فعالیت‌های ورزشی کودکان به ضرب گلوله به قتل رسید. شام جمعه نیز مردی در حدود سن ۲۵ سالگی در Bagarmossen با فیر گلوله کشته شد. جرم‌شناس Manne Gerell هشدار می‌دهد که به دلیل شدت گرفتن چرخه‌های انتقام‌جویانه، خطر تیراندازی‌های بیشتر اکنون به شدت افزایش یافته است. پولیس باشندگان را به آرامش دعوت می‌کند و بیان می‌دارد که در حال حاضر هیچ نشانه‌ای از ارتباط میان این دو رویداد وجود ندارد.
تحلیل ما
هنگامی که خشونت مناطق ما را فرا می‌گیرد، این شهروندان عادی هستند که بالاترین بها را می‌پردازند. این سویدنی‌های جدید و قدیم هستند که مجبورند وحشت شلیک گلوله‌ها را در سالون‌های ورزشی و چوک‌های محلی تجربه کنند، و این والدین هستند که در فرستادن فرزندان‌شان به تمرین تردید دارند. ناامنی یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک واقعیت عینی در زندگی روزمره مردمی است که در آنجا بود و باش و زندگی می‌کنند.
اما پس از این حوادث تقریباً همیشه همان الگوی سیاسی تکرار می‌شود. به جای تمرکز بر چگونگی حفاظت از باشندگان، توجه به سرعت به سمت مظنون ساختن تمامی مناطق مسکونی کشانده می‌شود. سیاستمدارانی که به دنبال امتیازگیری‌های سریع هستند، از این فجایع استفاده می‌کنند تا مناطق حومه را کانون‌های مشکل‌ساز جلوه دهند، به جای آنکه مسوولیت سال‌ها کاهش بودجه در برنامه‌های پیشگیرانه و مکاتب را بر عهده بگیرند.
زمان آن رسیده است که این دیدگاه را تغییر دهیم: باشندگان این مناطق نخستین قربانیان خشونت هستند، نه علت آن. حق داشتن امنیت نباید بر اساس اینکه فرد در کدام کد پستی زندگی می‌کند تعیین شود، و هزینه واقعی این خشونت فزاینده را خانواده‌هایی متحمل می‌شوند که هرگز در محله‌های خود به آرامش دست نمی‌یابند.