آنچه رخ داد
در آستانه انتخابات پارلمانی، یک منازعه علنی میان بنیامین نتنیاهو، صدراعظم اسرائیل و ایال زامیر، لوی درستیز این کشور رخ داده است. نتنیاهو از یک حمله قریب‌الوقوع از سوی ایران هشدار می‌دهد؛ تهدیدی که رهبری ارتش آن را بی‌اساس و دارای انگیزه سیاسی دانسته و رد می‌کند. هم‌زمان، رهبری دفاعی به دستور حکومت مبنی بر اخراج اجباری بیش از ۱۰۰۰ باشنده از خانه‌های‌شان در الخلیل پس از کشته شدن دو سرباز اسرائیلی اعتراض کرده است. به گفته منابع نظامی، این اخراج دسته‌جمعی هیچ دلیل موجهی ندارد و به عنوان راهی برای جذب رای‌دهندگان ملی‌گرا توصیف شده است. علاوه بر این، اسرائیل کاتز، وزیر دفاع تلاش کرده است تا در جریان یک پخش زنده تلویزیونی، جنرال مسؤل در کرانه باختری را برکنار کند، اما لوی درستیز از اجرای این دستور خودداری کرده است.
تحلیل ما
هنگامی که رهبران اقتدارگرا با خطر شکست در انتخابات مواجه می‌شوند، شیوه کار همیشه یکسان است: ایجاد یک تهدید فوری خارجی، متهم کردن مخالفان به ضعف، و اعمال مجازات دسته‌جمعی بر غیرنظامیان. نتنیاهو نشان می‌دهد که چگونه سیاست امنیتی به یک کارزار انتخاباتی تبدیل می‌شود که در آن خانه و زندگی هزاران انسان برای کسب آرای جناح راست افراطی قربانی می‌گردد.
این بازی قدرت در مرزهای اسرائیل محدود نمی‌ماند. هر بار که تنش‌ها در خاورمیانه بالا می‌گیرد، تفرقه و ناامنی در سویدن نیز افزایش می‌یابد. سویدنی‌های تازه‌وارد، چه فلسطینی‌تبارها و چه مسلمانان، غالباً وادار می‌شوند که در برابر رویدادهای کشورهای دیگر پاسخگو باشند، در حالی که تهدیدهای یهودستیزانه نیز متوجه جامعه یهودیان سویدن می‌شود. به این ترتیب، گناه جمعی به دوش افرادی انداخته می‌شود که هیچ نقشی در این منازعه ندارند.
در بحث‌های عامه در سویدن، خاورمیانه معمولاً به عنوان سرزمینی با منازعات ابدی و غیرقابل درک به تصویر کشیده می‌شود. آنچه به‌ندرت مورد بررسی قرار می‌گیرد این است که چگونه ترس و هراس با بدبینی تمام از سوی مقامات بالا مدیریت می‌شود. وقتی به سیاستمداران اجازه داده می‌شود تا از بحران‌های نظامی برای جلب آرا استفاده کنند، مردم ملکی بهای آن را می‌پردازند؛ هم در آنجا که خطر بمباران وجود دارد و هم در اینجا در سویدن که بی‌اعتمادی نسبت به سویدنی‌های تازه‌وارد عمیق‌تر می‌شود.
توضیح
مجازات دسته‌جمعی به این معناست که یک گروه کامل یا کل یک جمعیت به خاطر جرایمی مجازات شوند که افراد مشخصی مرتکب آن شده‌اند؛ روشی که ناقض حقوق بین‌المللی بشردوستانه پنداشته می‌شود.