آنچه رخ داد
پس از بیش از یک ماه اعتراضات شاگردان مکاتب و محصلان فرانسوی، حکومت چندین طرح سرمایه‌گذاری را برای مکاتب اعلام کرده است. سیستم شمولیت در تحصیلات عالی، Parcoursup، طوری اصلاح خواهد شد که نهادهای تحصیلی از سال 2028 به بعد دیگر نتوانند نام لیسه متقاضی را مشاهده کنند. پیش از این، شاگردان مکاتب در حاشیه‌های فقیرنشین و مناطق دهات با وجود داشتن نمرات عالی، اغلب در روند گزینش رد می‌شدند. حکومت همچنان تعهد کرده است که تعداد شاگردان در هر صنف را در مناطق محروم از سال آینده به حداکثر 28 شاگرد محدود سازد و به جای کاهش برنامه‌ریزی‌شده، 500 معلم بیشتر استخدام نماید. علاوه بر این، قرضه های دولتی به ارزش میلیاردها به مناطق وعده داده شده است تا ساختمان‌های فرسوده مکاتب و دانشگاه‌ها تا سال 2030 بازسازی شوند.
تحلیل ما
در فرانسه، صاحبان قدرت اکنون مجبور شده‌اند چیزی را اعتراف کنند که جوانان حومه‌های این کشور سال‌ها از آن آگاه بوده‌اند: کود پستی مکتب بیشتر از دانش درون مغز ارزش داشته است. وقتی سیستم شمولیت به دانشگاه‌ها اجازه می‌دهد آدرس مکتب را ببینند، مانند یک غربال دیجیتالی عمل می‌کند که شاگردان متعلق به اقلیت‌ها و طبقه کارگر را بیرون نگه می‌دارد.
این یک درس مهم برای سویدن نیز است. در اینجا، ناکامی‌های مکاتب اغلب به دوش عدم تمایل شاگردان و والدین به ادغام در جامعه انداخته می‌شود، در حالی که جداسازی رو به افزایش در مکاتب و سودجویی مکاتب تجارتی بدون رسیدگی باقی می‌ماند. تصمیم فرانسه نشان می‌دهد که تبعیض در اهداف و پشتکار شاگردان نیست، بلکه در ساختار سیستم‌ها نهفته است.
این موفقیت همچنان نشان می‌دهد که در برابر کاهش بودجه و موانع ساختاری واقعاً چه چیزی نتیجه می‌دهد. هیچ صاحب قدرتی با گفتگوهای مودبانه در پشت میزهای مدور عقب‌نشینی نمی‌کند. تغییر زمانی اتفاق می‌افتد که جوانان منسجم شوند، به جاده‌ها بیایند و اجازه ندهند که آینده‌شان بر اساس جایی که تصادفاً در آن زندگی می‌کنند، تعیین شود.
توضیح
Parcoursup یک بستر دیجیتالی ملی فرانسه است که شاگردان لیسه از طریق آن برای تحصیلات عالی در دانشگاه‌ها و موسسات تحصیلات عالی درخواست می‌دهند و پذیرفته می‌شوند.