آنچه رخ داد
در ۱ جون امسال، قانون جدیدی در مورد پناهگاهها در سویدن به اجرا درآمد. این قانون تقاضا میکند که حدود 64 000 پناهگاه موجود در کشور با گنجایش 7 میلیون نفر نوسازی و آماده شوند تا در هنگام بلند رفتن حالت احضارات، ظرف 48 ساعت آماده استفاده گردند. بیشتر این پناهگاهها در ساختمانهای مسکونی چندینآپارتمانه که بین سالهای 1950 و 1970 اعمار شدهاند موقعیت دارند، جایی که حفظ و مراقبت در بسیاری موارد برای چندین دهه نادیده گرفته شده است. دولت حاضر نیست برای اقداماتی که ناشی از کوتاهی در حفظ و مراقبت است پول بپردازد، که این به معنای آن است که انتظار میرود مالکان املاک هزینههایی را که ممکن است به حدود 10 000 کرون برای هر مکان برسد، خود متقبل شوند.
تحلیل ما
دولت شرایط جدید را وضع کرده است، اما صورتحساب دههها بیتوجهی به حفظ و مراقبت را به دوش مالکان املاک گذاشته است. این بدان معناست که انتظار میرود مالکان املاک هزینه بازسازی را از طریق افزایش کرایه و فیسها مستقیماً به دوش باشندگان بیندازند. در یک مثال محاسباتی، این نوسازی هزینهای معادل 1 250 کرون در ماه برای هر آپارتمان به مدت دو سال را در بر دارد. بحثهای اقتصادی حول ضمانتهای قرضه دولتی به شرکتهای املاک میچرخد، اما این نکته را نادیده میگیرد که در نهایت این خانوادههای ساکن در ساختمانهای مسکونی دهههای 1950 و 1960 هستند که باید پول آن را بپردازند. گام بعدی تقاضای مالکان املاک برای افزایش کرایهها خواهد بود، جایی که کرایهنشینان عادی مجبور میشوند هزینه مدیریتی را بپردازند که خود مالکان املاک در انجام آن غفلت کردهاند.
توضیح
پناهگاه یک محل خاص و مستحکم در یک ساختمان است که هدف آن محافظت از مردم در هنگام جنگ است و باید بتوان آن را ظرف 48 ساعت آماده ساخت.