اداره مهاجرت هشدارهای مربوط به مراکز بازگشت را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد

آنچه رخ داد

رئیس منطقوی جنوب اداره مهاجرت در یک مقاله نظری در Sydsvenskan از مراکز پذیرش و بازگشت این اداره دفاع می‌کند. این متن پاسخی است به گزارش انستیتوت حقوق بشر که انتقادهای تندی را متوجه وضعیت این مراکز کرده است. رئیس منطقوی خاطرنشان می‌سازد که این اداره به دستور حکومت اقداماتی را برای افزایش امنیت، از جمله از طریق افزایش کارمندان و حضور محافظین امنیتی روی دست گرفته است. نویسنده مقاله همچنان اشاره می‌کند که این انستیتوت تنها با 14 نفر مصاحبه کرده است، در حالی که حدود 2 360 نفر در این مراکز زندگی می‌کنند، و تأکید می‌نماید که والدین خود مسئولیت مراقبت از فرزندان‌شان را بر عهده دارند.

تحلیل ما

اداره مهاجرت تمام تلاش خود را می‌کند تا نگهداری دولتی را به عنوان مراقبت اجتماعی توصیف کند. وقتی کارشناسان حقوق بشر در مورد ناامنی هشدار می‌دهند، این اداره با افزایش تعداد محافظین امنیتی و رد کردن انتقادها به عنوان صداهای انفرادی پاسخ می‌دهد. این‌که 14 نفر از کمبودهای جدی شهادت می‌دهند، به عنوان زنگ خطر دیده نمی‌شود، بلکه به عنوان یک استثنای آماری در میان بیش از دو هزار نفری که مجبور به زندگی در آنجا هستند تلقی می‌گردد.

استراتژی پشت مراکز بازگشت هرگز در مورد مصونیت برای سویدنی‌های جدید نبوده است. هدف حکومت این است که زندگی روزمره را چنان نامعلوم و تجریدشده بسازد که پناه‌جویان خودشان تسلیم شوند. وقتی دولت کمپ‌های کلان ایجاد می‌کند و سپس خواستار آن می‌شود که والدین در شرایط بحرانی تمام مسئولیت صحت و سلامت کودکان را به عهده بگیرند، در واقع قدرت حاکم می‌خواهد دست‌های خود را از نهادهایی که خودش ساخته بشوید.

این کمبود جلسات کاری یا فعالیت‌های سرگرمی نیست که در این مراکز بحران ایجاد می‌کند، بلکه اصل ایده بنیادین است: محبوس کردن انسان‌ها در انتظار اخراج و مراقبت نامیدن نظارت امنیتی.

توضیح

مرکز بازگشت یک بودوباش‌گاه دولتی است که در آن افراد دارای حکم اخراج، در انتظار ترک سویدن باید زندگی کنند.