آنچه رخ داد
Lars Arrhenius، ۶۲ ساله، بازرس مبارزه با تبعیض، پس از شش سال مدیریت این اداره از سمت خود کنار می‌رود. او بیان می‌کند که این کار در وضعیتی دشوار و در دورانی با سطح بالای جرم و جنایت و ناامنی در جامعه پیش رفته است. به گفته Arrhenius، راه‌حل سیاسی بیشتر عبارت از این بوده که بعضی گروه‌ها به صورت جمعی انگشت‌نما شده و صفات منفی به آن‌ها نسبت داده شود. او بدین باور است که لحن مباحث سیاسی در مواردی به نژادپرستی کلاسیک نزدیک بوده است. Arrhenius تأکید می‌کند که این‌گونه ادبیات هیچ مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه نتیجه برعکس می‌دهد.
تحلیل ما
وقتی رئیس اداره دولتی مبارزه با تبعیض هشدار می‌دهد که سیاست به نژادپرستی کلاسیک نزدیک می‌شود، زنگ‌های خطر باید در دفتر حکومت به صدا درآیند. با این حال، سخنان او احتمالاً با سکوت یا بی‌تفاوتی روبه‌رو خواهد شد. برای سیاستمداران کهنه‌کار این به یک عادت آسان مبدل گشته که سویدنی‌های جدید را عامل تمام شگاف‌های جامعه معرفی کنند. مقصر دانستن یک گروه کامل، نه نیازمند بودجه است، نه اصلاحات و نه کار پرزحمت.
این سویدنی‌های جدید نیستند که مسئول دهه‌ها کاهش بودجه در مکاتب، سیاست ناکام مسکن یا کمبود منابع پولیس باشند. با وجود این، سویدنی‌های جدید هستند که باید تاوان بدهند، در حالی که سیاستمداران رقابت می‌کنند که کی می‌تواند خشن‌تر و تندتر حرف بزند. نفع این کار نصیب احزابی می‌شود که می‌خواهند توجه را از ناکامی‌های خود دور کرده و با سوءاستفاده از ترس، آرای آسان به دست آورند.
این پرسش باید مطرح شود: این استراتژی سیاسی چه هزینه‌ای برای Sverige دارد؟ این کار بی‌اعتمادی می‌آفریند، محیط‌های کاری را پارچه‌پارچه می‌کند و سبب می‌شود شهروندانی که هر روز کشور را آباد می‌سازند، احساس ناخوشایند و ناخواسته بودن کنند. وقتی ناظر ارشد دولت بر رفتار برابر تأیید می‌کند که سیاست مشکلات را بدتر می‌سازد، عیب از این اداره نیست؛ بلکه این قدرت است که جهت‌نمای خود را گم کرده است.
توضیح
اداره بازرس مبارزه با تبعیض (Diskrimineringsombudsmannen - DO) یک اداره دولتی است که وظیفه دارد نظارت کند قانون منع تبعیض رعایت شود و با هیچ‌کس به دلیل جنسیت، اصل و نسب، دین یا داشتن معلولیت رفتار تبعیض‌آمیز صورت نگیرد.