Jimmie Åkesson نتایج انتخابات را بررسی نموده و مقصر را پیدا کرده است. این تقصیر سیاست‌های او، کارزار انتخاباتی‌اش یا چهار سال Tidö نبود. بلکه تقصیر «رأی‌دهندگان اسلام‌گرا» بود که توسط Socialdemokraterna و Vänsterpartiet بسیج شده بودند.
این یک کشف شگفت‌انگیز است. ظاهراً Sverige آن‌قدر اسلام‌گرا در خود جای داده که بتوانند سرنوشت یک انتخابات ملی را رقم بزنند، و تا زمان شمارش آرا هیچ‌کس متوجه چیزی نشده بود. Säpo باید خجالت بکشد. این همه سال نظارت و تجسس، و سرانجام معلوم شد که اسلام‌گرایان در صفی منظم با تذکره/کارت هویت در دست، بیرون از یک جمنازیوم در Rosengård ایستاده و منتظر نوبت شان بودند. بسیار افراطی. در واقع، کاملاً سویدنی.
بیایید صادق باشیم که این واژه در اینجا چه معنایی دارد. در لغت‌نامه SD، «اسلام‌گرا» تعریفی از یک ایدئولوژی نیست. این توصیفی برای هر فرد تازه‌سویدنی است که رأی اشتباه می‌دهد. نرس سویدنی-سومالیایی در نوبت شب؟ اسلام‌گرا. دریور بس سویدنی-عراقی؟ اسلام‌گرا. فلم‌ساز سویدنی-کشمیری؟ تقریباً با اطمینان. متقاعد سویدنی-چلیایی که از سال 1948 کاتولیک بوده است؟ کمی وقت بدهید، حتماً راهی برایش پیدا می‌کنند.
من در سال 1997 به این کشور آمدم تا روی یک کشتی کار کنم. در تمام این سال‌ها هیچ‌کس به من کارت عضویت در یک خلافت نداده است. در عوض، من یک کتابچه اتحادیه صنفی دریافت کردم، که برای برخی از راست‌گرایان ظاهراً بدتر از آن است.
این همان بخشی است که سیاستمداران سویدنی اصیل در جناح راست افراطی آن را گیج‌کننده می‌دانند. اگر دو دهه را صرف این کنید که به سویدنی‌های جدید بگویید آن‌ها مشکل اصلی هستند، تابعیت‌شان باید به تعلیق درآید، نوجوانان‌شان باید اخراج شوند، و بستگان‌شان باید با شرایط سخت مالی از حق اجازه کار محروم گردند، آن‌ها یک عادت عجیب پیدا می‌کنند: به فرد دیگری رأی می‌دهند. دانشمندان علوم سیاسی معمولاً این حالت را «داشتن یک مغز فعال» می‌نامند.
وقتی مردان سویدنی اصیل در مناطق روستایی در گروه‌های بزرگ به SD پیوستند، هیچ‌کس آن را تصاحب دیموگرافیک قدرت ننامید. در آن زمان، این «صدای مردم» بود. وقتی افراد ثروتمند سویدنی اصیل در Djursholm به Moderaterna رأی می‌دهند، هیچ‌کس در یک مجله بریتانیایی در مورد «ارقام Saddam Hussein» در Danderyd نمی‌نویسد. اما وقتی سویدنی‌های جدید به منافع خودشان رأی می‌دهند، ناگهان در دموکراسی نفوذ صورت گرفته است.
بنابراین قاعده بسیار ساده است. سویدنی‌های اصیل که به نفع منافع خود رأی می‌دهند: دموکراسی. سویدنی‌های جدید که به نفع منافع خود رأی می‌دهند: جهاد با برگه رأی.
خنده‌دارترین بخش قضیه این است که راه‌حل درست پیش چشمان او قرار دارد. سویدنی‌های جدید از بدو تولد چپ‌گرا نیستند. بسیاری از آن‌ها محافظه‌کار، مذهبی، اهل کسب‌وکار، نگران نمرات مکتب اولادهای شان و نسبت به مالیات‌های بلند بدبین هستند. یک حزب راست‌گرای هوشیار در اینجا یک معدن طلا می‌دید. در عوض، SD یک میلیون رأی‌دهنده بالقوه را دید و گفت: ما آن‌ها را تروریست می‌نامیم و می‌بینیم نتیجه‌اش چه می‌شود.
نتیجه این شد: اولین انتخابات پارلمانی که در آن SD با افت آرا مواجه می‌شود.
حزبی که می‌بازد و رأی‌دهندگان را ملامت می‌کند، مشکلی با اسلام‌گرایان ندارد. این حزب با خودِ دموکراسی مشکل دارد. در یک دموکراسی، Jimmie، رأی‌دهندگان این حق را دارند که آن‌ها نیز متقابلاً از تو خوش شان نیاید.
تصحیح 19 اکتبر 2026: در متن پیشتر آمده بود که این نخستین کاهش آرای Sverigedemokraterna در یک انتخابات بوده است. این حزب قبلاً در انتخابات اتحادیه اروپا در سال 2024 نیز با کاهش رأی روبه‌رو شده بود (از 15,3 به 13,2 درصد). حقیقت این است که 2026 نخستین انتخابات پارلمانی است که SD در آن افت آرا داشته است.