آنچه رخ داد
یازده سازمان در یک مقاله بحث در Dagens Nyheter پنج اقدام را برای کاهش تفاوت در میزان اشتغال میان افراد متولد داخل و خارج کشور پیشنهاد می‌کنند. نویسندگان به ارقامی اشاره می‌کنند که بر اساس آن ۶۱ فیصد از رهبران شرکت‌ها اظهار می‌دارند که ویژگی‌های مذهبی یا فرهنگی یک جوینده کار بالای آنان تأثیر منفی می‌گذارد. کمی بیشتر از ۲۰ فیصد رهبران شرکت‌ها نیز بیان می‌کنند که نام‌های مربوط به آفریقا یا خاورمیانه قضاوت آنان را به‌گونه منفی متأثر می‌سازد. این سازمان‌ها از جمله خواهان افزایش غرامت تبعیض، ارزیابی سریع‌تر اسناد تحصیلی خارجی و فراهم شدن زمینه برنامه استقرار برای زنان بیشتر هستند. آنان همچنان خواهان دیدن SFI مسلکی‌تر و تمویل مالی درازمدت برای فعالیت‌های جامعه مدنی هستند.
تحلیل ما
سیاستمداران همواره رقابت می‌کنند تا خواهان «مسئولیت فردی» بیشتر و برخورد جدی‌تر با سویدنی‌های جدید شوند. اما هنگامی که شش تن از هر ده مدیر آشکارا اعتراف می‌کنند که افراد را به دلیل فرهنگ یا مذهب کنار می‌گذارند، این ادعاها فرو می‌ریزد. مشکل این نیست که سویدنی‌های جدید تمایلی به کار کردن ندارند. مشکل در بازار کاری است که در آن به تعصبات اجازه داده می‌شود تا بدون هیچ‌گونه عواقبی روند استخدام‌ها را کنترول کنند.
افزایش غرامت تبعیض یک گام نخستین و ضروری است. امروزه خسارت‌های ناشی از تبعیض به حدی پایین است که شرکت‌ها می‌توانند آن را به عنوان یک هزینه اداری ناچیز در نظر بگیرند. در عمل، رد کردن یک فرد واجد شرایط صرفاً به خاطر تخلص نادرست، هیچ هزینه‌ای در بر ندارد.
بهای واقعی را در عوض جامعه می‌پردازد. زمانی که داکتران مسلکی تکسی‌رانی می‌کنند و انجنیران سال‌ها در کاغذپرانی‌ها گیر می‌مانند، سویدن میلیاردها را به دلیل مهارت‌ها و تخصص‌های استفاده‌نشده از دست می‌دهد. زمان آن فرارسیده است که پرسیدن در مورد این‌که مدغم‌سازی چقدر هزینه دارد متوقف شود و در عوض پرسیده شود که نژادپرستی ساختاری هر روز چه هزینه‌ای به کشور وارد می‌کند.
توضیح
برنامه استقرار (Etableringsprogrammet) یک بسته دولتی شامل آموزش زبان و دوره کارآموزی عملی از طریق اداره کاریابی (Arbetsförmedlingen) برای برخی از تازه‌واردانی است که اجازه اقامت در سویدن را دریافت کرده‌اند.