وحشت در صفحات سرمقاله‌های کشور را تصور کنید اگر Skolverket گزارش می‌داد که شاگردان در Rinkeby یا Rosengård دیگر به سختی به سویدنی صحبت می‌کنند. این موضوع فروپاشی سیستم، رفتار قبیله‌ای و یک تهدید جدی برای همبستگی ملی نامیده می‌شد.
سیاستمداران برای سخت‌ترین تدابیر ممکن با یکدیگر رقابت می‌کردند: امتحان لسان برای اطفال سه ساله، قطع معاش اطفال و شروط اخلاقی و حسن نیت. کارشناسان در پخش زنده تلویزیون صبحگاهی این سوال را مطرح می‌کردند که آیا فرهنگ این خانواده‌ها اصلاً با ارزش‌های سویدنی قابل تطبیق است یا خیر.
اما وقتی همین پدیده در میان سویدنی‌های قدیمی در Västerbotten رخ می‌دهد، موضوع کاملاً متفاوت به نظر می‌رسد. در Nilaskolan در Malå، یک معلم اظهار می‌دارد که شاگردانی که لسان مادری‌شان سویدنی بوده است، «کم و بیش فقط انگلیسی‌زبان شده‌اند»، در حالی که نمرات لسان سویدنی رو به کاهش است.
در رسانه‌های سراسری، این موضوع به عنوان فاجعه هم‌پذیری یا پیدایش یک منطقه منزوی توصیف نمی‌شود. در عوض، با آرامش و بی‌طرفی به عنوان یک «روند» جالب یاد می‌شود.
اگر احمد بود که در صنف از پاسخ دادن به سویدنی خودداری می‌کرد، پیش از نان چاشت طرحی در riksdagen علیه او ارایه می‌شد. اما وقتی این اتفاق در Malå رخ می‌دهد، تنها نشانه‌ای از این دانسته می‌شود که جهان بیرون به دیدار آمده است.